Open/Close Menu Χώρος Ψυχοθεραπείας, Συμβουλευτικής και Προσωπικής Ανάπτυξης

Ο τίτλος του άρθρου είναι εμπνευσμένος από το εικονογραφημένο βιβλίο του MatthiewJohnstone, «Είχα ένα μαύρο σκύλο, το όνομά του ήταν Κατάθλιψη».

Εδώ θα μιλήσουμε για την κλινική κατάθλιψη, που είναι διαφορετική από τα συναισθήματα στεναχώριας και ψυχικού πόνου που μπορεί να περνάμε φυσιολογικά σε δύσκολες περιόδους της ζωής μας. Η κλινική κατάθλιψη εμφανίζεται με διαφορετικούς τρόπους από άνθρωπο σε άνθρωπο (μοναδικό καταθλιπτικό επεισόδιο, περιοδικά επεισόδια κατάθλιψης, χρόνια κατάθλιψη, διπολική διαταραχή ή μανιοκατάθλιψη). Χαρακτηριστικά της είναι τα συνεχή αρνητικά συναισθήματα ή και η άμβλυνση του συναισθήματος, η έλλειψη ενέργειας και διάθεσης για οποιαδήποτε δραστηριότητα, ακόμα και για την ίδια τη ζωή. Πολλές φορές επηρεάζει τη λειτουργικότητα του ανθρώπου στην καθημερινότητα (εργασία, κοινωνικές επαφές, οικογένεια) και έχει αντίκτυπο σε ζωτικές φυσιολογικές λειτουργίες (υπερυπνία – αϋπνία, απώλεια όρεξης για φαγητό – υπερφαγία).

Ενώ υπάρχουν έρευνες που συσχετίζουν την κλινική κατάθλιψη με την κληρονομικότητα και είναι γεγονός ότι συχνά βρίσκουμε περιστατικά κατάθλιψης ή άλλων ψυχικών διαταραχών μέσα στην ίδια οικογένεια στο πέρασμα των γενεών, σήμερα κερδίζει έδαφος και η άποψη ότι δεν είναι μόνο τα γονίδια που περνάνε από γενιά σε γενιά και ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας, αλλά και ο τρόπος της να λειτουργεί, να ισορροπεί, να «αναπνέει», να έχει συνοχή και να συνδέεται, τόσο με τα μέλη της όσο και με τον έξω κόσμο.

Η ψυχοθεραπεία στην κατάθλιψη είναι ένα επώδυνο όσο και λυτρωτικό ταξίδι. Οι μάχες με τον εαυτό δίνονται μέρα με τη μέρα και πολλές από αυτές χάνονται. Σιγά σιγά όμως ο θεραπευόμενος θα μάθει πώς να εκτιμά αυτές που κερδίζει και θα ενισχύεται η δέσμευσή του και η πίστη του στην ανάκτηση της ζωής του. Πολλές φορές μπορεί να χάνει το θάρρος του και να ξεχνάει τι βρίσκεται στην άκρη του τούνελ, αλλά το κέρδος όταν αποκτήσει έλεγχο στην κατάθλιψή του είναι ανεκτίμητο. Στην άλλη άκρη βρίσκονται συναισθήματα από καιρό ξεχασμένα, η δυνατότητα να χαίρεται με απλά καθημερινά πράγματα, η κινητοποίηση και πραγματοποίηση των στόχων του, η αίσθηση ότι είναι ζωντανός.

Από τότε που διάβασα το βιβλίο, η παρομοίωση και η εικόνα του μαύρου σκύλου έχουν συνοδέψει τη δουλειά μου με την κατάθλιψη. Ο σκύλος έχει το χαρακτηριστικό να είναι σύντροφος του ανθρώπου. Ο μαύρος σκύλος δεν είναι ιδανικός σύντροφος, θα προτιμούσαμε να τον διώξουμε από τη ζωή μας, αλλά η σταθερή του παρουσία μάς μαθαίνει ότι «με την υπομονή, το χιούμορ, τη γνώση και την πειθαρχία ακόμα και ο χειρότερος μαύρος σκύλος μπορεί να αναγκαστεί να υποταχτεί» (MatthiewJohnstone, I had a black dog).

 

Γεωργία Μιχαλαριά

Ψυχολόγος, MSc – Ψυχοθεραπεύτρια

 

© 2011 - 2017 Athens Therapy | Powered by Bytelogic