Open/Close Menu Χώρος Ψυχοθεραπείας, Συμβουλευτικής και Προσωπικής Ανάπτυξης

Μερικές σκέψεις για το bullying…

 

Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια για την κοινωνική μάστιγα του bullying (στα ελληνικά μεταφράζεται ως σχολικός εκφοβισμός αλλά έχει επικρατήσει και στη χώρα μας ως bullying, κατά τη διεθνή βιβλιογραφία) και πώς έχει μετατρέψει το σχολείο σε κόλαση και χώρο θυματοποίησης για πολλά παιδιά. Ο λόγος περί bullying ήρθε για να αντικαταστήσει τον πρωτύτερο λόγο περί παραβατικότητας και βίας και έχει προσδώσει μια πιο ψυχολογική χροιά σε ένα φαινόμενο με κοινωνικές προεκτάσεις, χρησιμοποιώντας όρους θύτη – θύματος, όπου κυρίαρχη είναι η έννοια του ψυχικού τραύματος και συνεπώς η εξατομικευμένη παρέμβαση σε παιδιά που χρήζουν ψυχολογικής βοήθειας.

«Ένας μαθητής είναι θύμα εκφοβιστικής συμπεριφοράς όταν εκτίθεται επανειλημμένα και για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε αρνητικές πράξεις εκ μέρους ενός ή περισσοτέρων μαθητών. Τέτοιες αρνητικές πράξεις χαρακτηρίζονται από προσπάθειες εκούσιας – εσκεμμένης επιβολής, ενόχλησης ή πρόκλησης σωματικής βλάβης σε κάποιον άλλο μαθητή. Επίσης πρέπει να υπάρχει ανισορροπία δυνάμεων: Ο μαθητής ο οποίος εκτίθεται σε αρνητικές πράξεις αδυνατεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του και είναι αβοήθητος απέναντι στον μαθητή ή τους μαθητές που τον παρενοχλούν» (Olweus, 1994).

Ο παραπάνω είναι ένας κλασικός ορισμός της έννοιας του σχολικού εκφοβισμού. Στις αναλύσεις για το bullying ακούμε συχνά για τα χαρακτηριστικά του θύτη και του θύματος και για τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των θυμάτων. Χρήσιμα όλα αυτά και σίγουρα βοηθούν στον εφησυχασμό του πανικού μας, όταν οι ειδικοί επιλαμβάνονται του θέματος, ώστε να μη νιώθουμε ανυπεράσπιστοι απέναντι σε κάτι τόσο αποξενωμένο από μας, όπως η βία.  

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως αν συμβεί στο παιδί μας κάτι τέτοιο, υπάρχουν ειδικοί και τρόποι αντιμετώπισης. Πόσο όμως αναλαμβάνουμε ευθύνη για τη δική μας συμβολή στο φαινόμενο; Η ουσιαστική αλλαγή θα γίνει όταν αντιληφθεί ο καθένας από μας ότι η βία είναι μέσα μας. Όταν αποδεχτούμε ως βία το πείραγμα και την ανοχή στο πείραγμα απέναντι σε κάθε άνθρωπο «διαφορετικό» σε σχέση με τους πολλούς, το καψόνι στον «νέο», τον ανταγωνισμό που προωθείται από το εκπαιδευτικό σύστημα, την επιβολή της εξουσίας μας πάνω στον πιο αδύναμο, την αδιαφορία στις ανάγκες του άλλου, την υιοθέτηση προτύπων άπιαστων για τους περισσότερους ανθρώπους, την κριτική για οτιδήποτε μας είναι ανοίκειο. Όταν αντιληφθούμε ότι η καθημερινή μας συμπεριφορά στην οικογένεια και στην κοινωνία συνδιαμορφώνει τα αποδεκτά πρότυπα συμπεριφοράς. Όταν στο παιδί που θα ασκήσει βία, θα δούμε όχι την παθολογία του ίδιου του παιδιού, αλλά την παθολογία ολόκληρης της κοινωνίας. Τότε θα είμαστε πραγματικά έτοιμοι για αλλαγή. 

© 2011 - 2017 Athens Therapy | Powered by Bytelogic